Sommige dingen moet je voelen om ze te begrijpen.

Ik ben geen therapeut. Geen coach.
Ik ben niet iemand die je een plan geeft, een advies of een diagnose.
Ik ben de pauze die je al maanden uitstelt. Al jaren, misschien.
De aandacht die je jezelf steeds ontzegt.
De stilte die je steeds weer naar morgen verschuift, omdat er altijd iets is dat urgenter lijkt dan jijzelf.
Altijd iemand anders die eerst komt.
Altijd een reden om jezelf nog even op de wachtlijst te zetten.

Jij bent urgent.
Jij bent het meest urgente wat er is.

Ik ben er. Volledig. Alleen voor jou.
Geen afleiding, geen oordeel, geen haast.
Alleen mijn handen, jouw lichaam en iets wat zeldzaam is.. onverdeelde aandacht.

Je hoeft me niets te vertellen.
Niets uit te leggen. Niets te bewijzen.
Je lichaam vertelt me wat ik moet weten en ik luister.
Naar wat strak staat, naar wat vastzit, naar wat vraagt om ruimte, naar wat al zo lang wacht op aandacht.
Ik geef het die aandacht met alles wat ik heb.
Met geduld. Met precisie.
Met een aanwezigheid die je misschien al lang niet meer van iemand anders hebt gevoeld. 

Kom zoals je bent.
Moe, gespannen, leeg of juist overvol. Het maakt niet uit.
Ik oordeel niet. Ik analyseer niet. Ik vergelijk niet.

Ik werk met wat ik voel en ik voel veel.
De spanning die je al jaren meedraagt.
De behoefte die je nooit hardop uitspreekt.
Het verlangen om even.. even, helemaal niets te hoeven zijn.
Geen rol. Geen verantwoordelijkheid. Geen verwachting om aan te voldoen.
Gewoon jij.
Gewoon een lichaam dat mag voelen.
Gewoon jij die mag zijn. 

Dit is geen luxe.
Echte aandacht voor jezelf is geen overdaad.
Dit is wat je nodig hebt om door te kunnen gaan zodat je kunt blijven dragen.
Als mens, als lichaam, als iemand die zichzelf niet langer voorbij wil lopen.
Dit is jezelf weer op de eerste plaats zetten.

De vraag is niet of je dit nodig hebt.
Dat weet je al. Al een tijdje.

De echte vraag is wanneer je jezelf deze ervaring gunt.
Wanneer je besluit dat jij ook aandacht verdient.

Kom gewoon. Doe je ogen dicht.

De rest regel ik.